Νέα μέτρα; Εθνική ενότητα για την σωτηρία; Τι λέτε ρε μαλάκες;

Φυσικά, όποτε το κράτος ετοιμάζεται να εξαπολύσει επίθεση πάντοτε θυμάται την πατρίδα και την εθνική ενότητα, για αυτό ζητάνε στήριξη φτιάχνοντας το εθνικό ταμείο. Αλλά όταν λένε πατρίδα τι άραγε να εννοούν; Προφανώς την πατρίδα των αφεντικών και των εκάστοτε βολεμένων, την πατρίδα που κάποιοι ζούνε κάτω από τα όρια της φτώχειας και κάποιοι άλλοι τρώνε με χρυσά κουτάλια. Όταν η κρίση έρχεται τότε η αλήθεια που μάταια προσπαθούν τα μέσα μαζικής εξημέρωσης να αποκρύψουν, φωνάζει πιο δυνατά από ποτέ. Ότι ο κόσμος είναι διαχωρισμένος στους καταπιεστές και τους καταπιεζόμενους, στα αφεντικά και στους δούλους.

Και να λοιπόν, που έρχονται αυτά τα αφεντικά να ζητήσουν ακόμα μια μικρή «θυσία» στο όνομα της κοινωνικής συναίνεσης. Ζητάνε αυτοί που παρασιτούν και ζουν από την εργασία των υπολοίπων, αυτοί που κόβουνε τις συντάξεις και λεηλατούν τα ασφαλιστικά ταμεία, αυτοί που ξεπουλήσανε καθετί δημόσιο και τώρα βγαίνουν και μιλάνε για χρέη. Ζητάνε από ποιους; Από αυτούς που παλεύουν καθημερινά να επιβιώσουν σε ένα κόσμο εκμετάλλευσης και κατανάλωσης. Από αυτούς που ενώ παράγουν τον πλούτο όλου του κόσμου στο τέλος μετράνε τα ψίχουλα για να τα βγάλουν πέρα. Από αυτούς που ακόμα και τώρα διεκδικούν λίγα γιατί ξεχνάνε ότι τους ανήκουν τα πάντα. Ε όχι, το άλλο με τον Τοτό σίγουρα θα είναι καλύτερο.

Αυτή είναι η κρίση τους, η κάλυψη του κράτους για μια διαρκή όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, η απόκρυψη των διαρκών εγκλημάτων τους σε βάρος του κοινωνικού συνόλου καταμεσής ενός ταξικού πολέμου που βιώνουμε καθημερινά. Και ποια η κρίση η δικιά μας;

Για αυτή, λίγο ή πολύ είμαστε υπεύθυνοι όλοι. Γιατί κύριε συμπολίτα που αυτή τη στιγμή βράζεις από την αδικία που χτύπησε την τσέπη σου, ένα ρητό λέει πως θερίζεις ότι σπέρνεις. Γιατί ο καιρός που κοιτούσες να είναι καλά μόνο το σπίτι σου και η οικογένεια σου δεν είναι και πολύ μακριά. Γιατί παρόλους τους όρκους και τις υποσχέσεις ότι δεν θα ξαναψηφίσεις κανέναν από αυτούς τους απατεώνες, δεν έπαψες ποτέ να δείχνεις εμπιστοσύνη σε αυτή τη σαπίλα που αποκαλούν «δημοκρατία». Έπρεπε βλέπεις να βολευτούν και τα παιδιά (να δούμε τώρα ποιος θα γλιτώσει και σένα και τα παιδιά). Γιατί κάθεσαι και κατηγορείς τις τράπεζες, το κράτος και την καταστολή καθηλωμένος στον καναπέ σου, ακούγοντας από το χαζοκούτι για τα «νέα μέτρα» και σκέφτεσαι μέσα από αυτό την αντίδραση σου. Γιατί ξέχασες ότι όλα στη ζωή κερδίζονται με τη δράση. Με τη δράση που είναι άμεση και διαμορφώνεται στους δρόμους, με την κατάργηση της κανονικότητας, τη ζύμωση των κοινών μας προβλημάτων και ψάχνοντας όλοι εμείς οι «από κάτω» τρόπους και λύσεις για περιθωριοποιήσουμε τους «από πάνω», γιατί αυτοί είναι το περιθώριο. Γιατί κανένας γραβατωμένος συνδικαλιστής που κάθεται 20 χρόνια στην ίδια καρέκλα και κανένα κόμμα που περιμένει να πονέσουν οι τσέπες των ψηφοφόρων για να κουνηθεί δεν ξέρει τι είναι καλύτερο για μας, από εμάς.

Απεργούμε γιατί είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε, γιατί σιχαινόμαστε την εκμετάλλευση της μισθωτής σκλαβιάς, γιατί παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας βρίσκοντας που καλύπτουμε τις ανάγκες του δίπλα μας και που αυτός τις δικές μας. Γιατί; Για όλους τους λόγους του κόσμου

ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 11/3 ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: