Posted in 1 on 28/11/2011 by Ανοιχτή Συνέλευση Δυτικών Συνοικιών

Κάποιοι άνθρωποι συνεχίζουν να ζουν και να δρουν στα δυτικά της πόλης…

http://suneleusidytika.wordpress.com

Κείμενο αλληλεγγύης στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας-Κάλεσμα σε πορεία

Posted in ΠΟΡΕΙΑ on 08/02/2011 by Ανοιχτή Συνέλευση Δυτικών Συνοικιών

Από τις 25 Γενάρη 300 μετανάστες-εργάτες ξεκίνησαν απεργία πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (250 σε Αθήνα και 50 στη Θεσσαλονίκη) ζητώντας ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα με τους έλληνες εργάτες, εφόσον εκπληρώνουν τις ίδιες υποχρεώσεις. Ζητάνε τα αυτονόητα: να σταματήσουν να ζουν υπό το καθεστώς τρομοκρατίας και υποτίμησης των ζωών τους.

Οι κρατικοί μηχανισμοί βρέθηκαν σε κατάσταση πανικού έχοντας απέναντί τους 300 αγωνιστές που είναι αποφασισμένοι να χάσουν και τη ζωή τους για να ζήσουν με αξιοπρέπεια, αλλά και όλον αυτό τον κόσμο που είδε ένα κομμάτι του εαυτού του στον αγώνα των απεργών πείνας. Κάτω από αυτές τις συνθήκες πίεσης το κράτος ξεκίνησε έναν πόλεμο ως μία απόπειρα διαχείρισης μιας επερχόμενης εξέγερσης. Η εξουσία λοιπόν, προσπάθησε, μέσο των δελτίων των 8 να διχάσει την κοινωνία ανασύροντας απ’ το χρονοντούλαπο της ιστορίας ξεθωριασμένα ιδεολογήματα περί εθνικής ενότητας ώστε να συσπειρώσει έτσι την ελληνική κοινωνία απέναντι στα δίκαια αιτήματα των μεταναστών-εργατών. Όλα αυτά βέβαια χωρίς να μας εξηγήσουν τι κοινό συμφέρον μπορεί να έχει ένας καταπιεσμένος, φτωχός έλληνας εργάτης μ’ έναν έλληνα εργοδότη, μ’ έναν έλληνα μεγαλοδημοσιογράφο, μ’ έναν έλληνα πολιτικό, μ’ έναν έλληνα εφοπλιστή ή βιομήχανο. Προφανώς κανένα γιατί εδώ και αιώνες διεξάγεται ένας κοινωνικός πόλεμος μεταξύ των απανταχού από κάτω με τα απανταχού αφεντικά. Είναι ξεκάθαρο ότι προσπαθούν να διχάσουν αλλοδαπούς και έλληνες εργάτες. Η αλήθεια είναι όμως ότι ο μόνος πραγματικός διαχωρισμός είναι ανάμεσα στους φτωχούς και καταπιεσμένους αυτού του κόσμου και στα αφεντικά και τα κράτη που τους υπηρετούν.

Μ.Μ.Ε και πολιτικοί, με αφορμή τον χώρο που επιλέχτηκε ως κέντρο αγώνα στην Αθήνα ( τη Νομική Σχολή Αθηνών), ξεκίνησαν την αποπλαισίωση και τη μετατόπιση του ζητήματος από ξεκάθαρα ταξικό-κοινωνικό σε ζήτημα του ασύλου. Παρουσιάζοντας, παράλληλα, τους απεργούς ως θύματα και υποχείρια κάποιων ύποπτων ομάδων , απέκρυπταν συστηματικά την αγωνιστικότητα και την ανεξαρτησία του αγώνα τους. Δεν μας είπαν βέβαια ότι το άσυλο είναι για όλη την κοινωνία που αγωνίζεται για ελευθερίες και δικαιώματα, αλλά αρκέστηκαν να ερμηνεύσουν την έννοια του ασύλου γενικά και αόριστα ως ελευθερία διακίνησης ιδεών, λες και οι ιδέες γεννιούνται για να πεθάνουν κάτω από τη θαλπωρή της έννομης τάξης, μέσα σε σαλόνια με τη συνοδεία ακριβών λικέρ. Οι ιδέες όμως ως σκοπό έχουν να μετουσιωθούν σε πράξεις αγώνα και αντίστασης, διαφορετικά, τι αξία θα είχαν αν έμεναν εγκλωβισμένες σε ένα θεωρητικό πλέγμα;

Ακόμα κι αν από πολλούς η απεργία πείνας των μεταναστών θεωρείται ένας μάταιος κι ανώφελος αγώνας, η πίστη και η επιμονή των απεργών στα αιτήματά τους βουλώνει όλα τα στόματα. Η ανυποχώρητη αυτοθυσία των μεταναστών προς όφελος όλων των εργατών αλλά και των επόμενων γενιών μεταναστών μπορεί να πυροδοτήσει μια σειρά νέων αντιδράσεων και διεκδικήσεων που τρομάζει τους κρατιστές. Εμείς όμως, ξέρουμε πολύ καλά πως αν πάθει κάτι κάποιος από τους αγωνιστές, και μάλιστα ανικανοποίητος, αυτό που τα αφεντικά φοβούνται θα πραγματωθεί. Για μας μάταιος και ανώφελος είναι ο τρόπος ζωής και εργασίας στον καπιταλισμό, μάταιες είναι οι αξίες που μας επιβάλλουν κι ανώφελη η συμμόρφωση σε αυτές.

Με ανακοίνωσή τους, οι ίδιοι οι απεργοί πείνας ζητούν την υποστήριξη και την αλληλεγγύη όλων όσων νιώθουν πως βρίσκονται στην ίδια δεινή κατάσταση με τους ίδιους. Τα συμφέροντα των απανταχού από κάτω ταυτίζονται και μπορούν να διεκδικηθούν παράλληλα. Αντιλαμβανόμενοι τους εαυτούς μας ως ένα κομμάτι των καταπιεσμένων θεωρούμε αυτονόητη την αλληλέγγυα στάση μας προς κάθε αγωνιζόμενο.

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ 300 ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ-ΕΡΓΑΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ

Η ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΓΙΔΑ
ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝΕ ΠΑΤΡΙΔΑ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΔΥΤΙΚΩΝ ΣΥΝΟΙΚΙΩΝ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ:
ΤΡΙΤΗ 8/2 ΩΡΑ 18:00 πλ. ΕΠΤΑΛΟΦΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΠΡΗΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΧΩΡΟ ΔΥΤΙΚΩΝ ΣΥΝΟΙΚΙΩΝ

Posted in 1 on 22/12/2010 by Ανοιχτή Συνέλευση Δυτικών Συνοικιών

Στις 21 Δεκέμβρη, στις 2:30 περίπου η ώρα το πρωι, ο Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος δυτικών συνοικιών στη Θεσσαλονίκη δέχτηκε εμπρηστική επίθεση (5η σε διάστημα ενός χρόνου). Πρόκειται για μία φασιστική επίθεση που θα μπορούσε να αποβεί δολοφονική για τυχόν περαστικούς και γείτονες.

Τα θρασύδειλα φασιστοειδή χρησιμοποίησαν δύο 25κιλα μπιτόνια με βενζίνη και ένα βεγκαλικό, αφού πρώτα έσπασαν τη τζαμαρία του στεκιού. Προκλήθηκαν δύο εκρήξεις, αλλά ευτυχώς περιορισμένη φωτιά. Λίγες ήταν οι υλικές ζημιές. Η επέμβαση των μπάτσων και της ασφάλειας ήταν άμεση, ενώ η πυροσβεστική άργησε να έρθει, γεγονός που έθεσε σε σοβαρό κίνδυνο τους ένοικους της πολυκατοικίας και της γειτονιάς.

¨Εχοντας πλήρη επίγνωση του επιπέδου επικινδυνότητας στο οποίο έχει θέσει η παρουσία μας τον κόσμο της γειτονιάς κα αδυνατώντας να σηκώσουμε άλλη επίθεση στο μέλλον, θεωρούμε αναγκαία την αποχώρησή μας από τον χώρο αυτό. Σε καμία περίπτωση δε μπορούμε κι ούτε θέλουμε να ρισκάρουμε τις ζωές των ανθρώπων της γειτονιάς επειδή κάποιοι αποφάσισαν να μας επιτίθενται μέχρι να μας διώξουν.

Η παρέμβασή μας στα δυτικά της πόλης θα συνεχίσει. Η επιστροφή μας είναι αυτονόητη. «Ανασυντασσόμαστε» και προχωράμε.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΔΥΤΙΚΩΝ ΣΥΝΟΙΚΙΩΝ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 15 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

Posted in ΑΠΕΡΓΙΑ, ΠΟΡΕΙΑ on 14/12/2010 by Ανοιχτή Συνέλευση Δυτικών Συνοικιών

ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝ
ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΛΕΒΟΥΝ

5 ΜΑΪΟΥ 2010- 15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2010
7μήνες μετά από την τελευταία απεργία που προκήρυξε η ΓΣΕΕ. Τόσο ευαίσθητα αποδεικνύονται τα κοινωνικά αντανακλαστικά της κύριας συνδικαλιστικής οργάνωσης της χώρας.
Αντίθετα, όλοι εμείς, αμήχανοι ίσως, μπερδεμένοι μερικοί, βουτηγμένοι στην κατάθλιψη κάποιοι, αντιλαμβανόμαστε την σκληρή καθημερινότητα, την οριακή μάχη της επιβίωσης μέρα με τη μέρα σ’ αυτό το διάστημα που αυτοί ξεπουλούν τη ζωή μας.

Στην οικονομική κρίση δεν είμαστε μόνοι. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι απέναντι σε μια γενικευμένη διεθνή οικονομική επίθεση που στόχο έχει να σπρώξει όλους μας ( Ουγγαρία, Αργεντινή, Ελλάδα, Ιρλανδία) στα όρια της φτώχειας και της εξαθλίωσης, κανένας ξεπουλημένος συνδικαλισμός, ούτε κράτη και κυβερνήσεις-βιτρίνες θα μας διασφαλίσουν.

Λοιπόν τι συμβαίνει; Γιατί εκείνοι που έπρεπε να συσπειρώνουν τους εργαζόμενους και να φροντίζουν για τα συμφέροντά τους αδρανούν και ουσιαστικά είναι εξαφανισμένοι; Η απάντηση είναι απλή και ο καθένας μας τη γνωρίζει, αλλά δεν την κοινωνεί και δεν τη φωνάζει, ίσως επειδή τον βολεύει η απραξία και τον εγκλωβίζει η αμηχανία της ιδιώτευσης.

Ο συνδικαλισμός, όπως τον βιώνουμε εμείς έχει γίνει ένας πυλώνας συνδιαχείρισης και τελικά στήριξης ως γρανάζι του συστήματος. Εξ’ άλλου όλοι γνωρίζουμε ιστορικά πως αρκετά στελέχη των συνδικαλιστικών παρατάξεων μεταπηδούν στην κεντρική πολιτική σκηνή, μεταφέροντας την όποια δράση τους ως βιογραφικό για την ανέλιξη της πολιτικής τους καριέρας. Δηλαδή, η συνδικαλιστική τους προοπτική εστιάζεται στην διαιώνιση ενός συστήματος που βολεύει και αυτούς και τα αφεντικά τους. Δε θέλουν να αλλάξει τίποτα.

Εμείς προτείνουμε συνδικαλιστικές δράσεις ανατροπών και αλλαγών ενός μοντέλου που μας έφερε σε απόγνωση και στα όρια της φυσικής εξόντωσης cc(ναι!! Εν έτει 2010) ακόμα κι από πείνα.
Αν σας φαίνεται ουτοπική και ανεφάρμοστη μία ανατροπή των παρόντων δομών του τρόπου παραγωγής που λειτουργεί με γνώμονα το κέρδος και όχι τον άνθρωπο, τότε στραφείτε γύρω σας και παρατηρείστε πού μας οδήγησε η κυνική συμπεριφορά των συγκεκριμένων καθεστωτικών δομών.
Εμείς λέμε, κουβεντιάστε με τους συναδέλφους στη δουλειά, με τους μαθητές στο σχολείο, με τους συμφοιτητές στα πανεπιστήμια, με τους γείτονες στη γειτονιά. Βρείτε μόνοι σας τον τρόπο να διαχειριστείτε τα προβλήματα της καθημερινότητας και συνδιαμορφώστε για τη ζωή σας.
Μην περιμένετε από αντιπροσώπους που όπως συνεχώς αποδεικνύεται μόνο την υποταγή σας επιδιώκουν, λύσεις, θαύματα και τελικά ψίχουλα…

Με αυτοδιαχείριση για αυτοδιεύθυνση, για να επανακτήσουμε τον αυτοσεβασμό μας και εν τέλει την αξιοπρέπειά μας.

Αφού μας έχουν χεσμένους, ας τους ξεχέσουμε και εμείς!

ΑΓΡΙΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΔΥΤΙΚΩΝ ΣΥΝΟΙΚΙΩΝ

Στην εκδικητική μανία του κράτους… απάντηση μας η αλληλεγγύη. Λευτεριά στον Χρυσοβαλάντη Πουζιαρίτη

Posted in Γενικά on 08/12/2010 by Ανοιχτή Συνέλευση Δυτικών Συνοικιών

Στην εκδικητική μανία του κράτους… απάντηση μας η αλληλεγγύη.
Λευτεριά στον Χρυσοβαλάντη Πουζιαρίτη

Θεσ/νίκη 6 Δεκέμβρη 2009,έχει περάσει ένας χρόνος από το θάνατο του Γρηγορόπουλου και την εξέγερση που ακολούθησε και έδωσε πνοή στη γερασμένη αυτή πόλη. Μετά από συγκρουσιακή πορεία στο κέντρο της πόλης ακολουθούν αυξημένα και για μερικούς πρωτόγνωρα μέτρα καταστολής. Δεκάδες προσαγωγές, κάποιες από τις οποίες μετατρέπονται σε συλλήψεις, φόρτωμα διαδηλωτή με τσάντα με μολότωφ από τους μπάτσους, ξύλο και δακρυγόνα συνθέτουν το παιχνίδι του σκύλου με τη γάτα που εξελίσσεται στους δρόμους της πόλης. Ένα χρόνο μετά τα συμβάντα αυτά ο Χρυσοβαλάντης Πουζιαρίτης βρίσκεται ακόμα έγκλειστος στις φυλακές Διαβατών χωρίς λόγο και αιτία,χωρίς καν να έχει συμμετάσχει στη πορεία , λάφυρο ουσιαστικά ενός συστήματος που βλέπει τη δύναμη του να ξεφτίζει και προσπαθεί να σωθεί πατώντας πάνω σε αναφαίρετα δικαιώματα και ανθρώπινες αξιοπρέπειες. Ακολουθεί το γράμμα του Χρυσοβαλάντη που παραθέτει λεπτομερώς τα γεγονότα και ξεσκεπάζει το θέατρο του παραλόγου που παίζεται σε βάρος του:
Ονομάζομαι Πουζιαρίτης Χρυσοβαλάντης και είμαι άδικα προφυλακισμένος εδώ και 11 ½ μήνες στις Δικαστικές Φυλακές Διαβατών.
Η αστυνομία έχει πέσει σε τεράστιες αντιφάσεις, καθώς κατηγορήθηκα ότι στις 6 Δεκέμβρη 2009 (στη θλιβερή επέτειο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου), ήμουν ηγετική μορφή σε ομάδα κουκουλοφόρων στο ΑΠΘ, που συγκρούονταν με δυνάμεις καταστολής.
Η πρώτη αντίφαση: Παρ’ όλο που φαίνομαι ως ηγέτης των κουκουλοφόρων, δεν υπάρχει πειστήριο κουκούλας, ούτε κατηγορία, σύμφωνα με τον περίφημο κουκουλονόμο.
Οι αστυνομικοί, με τις καταθέσεις τους, αναγνώρισαν τον επικεφαλή της ομάδας των κουκουλοφόρων εξαιτίας του χαρακτηριστικού του κουρέματος.
Δεύτερη αντίφαση: Ο επικεφαλής της ομάδας των κουκουλοφόρων ήταν ασκεπής και ακάλυπτος στη διάρκεια των συγκρούσεων, παρά το χαρακτηριστικό του κούρεμα και περπατούσε αφελής και αμέριμνος.
Με κατηγόρησαν για «κατοχή εκρηκτικών υλών».
Τρίτη αντίφαση: Δεν υπάρχει απόδειξη που να αποδεικνύει τη συγκεκριμένη κατηγορία (σακίδιο με μολότωφ). Ξέρουμε όλοι μας τον τρόπο της αστυνομίας να ενοχοποιεί διαδηλωτές «φορτώνοντας» τους με τα δικά τους σακίδια, έτοιμα από πριν, για να δικαιολογήσουν συλλήψεις. Στη δική μου υπόθεση δεν έκαναν ούτε αυτό, αφού φαίνεται ότι δεν υπήρχε κάποιο έτοιμο σακίδιο με μολότωφ διαθέσιμο εκεί κοντά τη συγκεκριμένη στιγμή.
Είμαι κάτοικος Αλεξάνδρειας Ημαθίας. Η σύλληψη μου έγινα όταν απομακρυνόμουν από το χώρο των πανεπιστημίων , με κατεύθυνση προς το σιδηροδρομικό σταθμό, για να επιστρέψω στον τόπο μου. Τη συγκεκριμένη στιγμή επικρατούσε απόλυτη ηρεμία, εντός και εκτός των πανεπιστημίων. Ξαφνικά δέχτηκα την επίθεση και τον βίαιο ξυλοδαρμό μου από δύο διμοιρίες ΜΑΤ, οι οποίες με χτυπούσαν ασταμάτητα, για αρκετά λεπτά, με τις ασπίδες και τα γκλοπ και με κλωτσούσαν με τις μπότες τους. Υπάρχει ιατροδικαστική γνωμάτευση για τον βίαιο ξυλοδαρμό μου από τις δυνάμεις καταστολής. Υπάρχουν, επίσης, και βασικοί μάρτυρες για την υπόθεση μου, οι οποίοι κατέθεσαν αυτοβούλως και από την πρώτη στιγμή ότι δεν έχω καμία σχέση με όσα με κατηγορούν, αλλά η κατάθεση τους θεωρήθηκε λιγότερο αξιόπιστη από την κατάθεση των αστυνομικών που μου προσάπτουν ψευδές κατηγορητήριο.
Από την πρώτη στιγμή της σύλληψης μου ζητάω ταυτοποίηση δακτυλικών αποτυπωμάτων, απ’ όλα τα κατασχεθέντα της συγκεκριμένης ημέρας, πράγμα που δεν θα πραγματοποιηθεί ούτε στο δικαστήριο, καθώς δεν υπάρχει τίποτα το ενοχοποιητικό εις βάρος μου.
Εκτός του ότι κρατούμαι άδικα στη φυλακή, θύμα του υπερβάλλοντα ζήλου των αστυνομικών, ώστε να δικαιολογήσουν το έργο και την ύπαρξη τους με μοναδικό στοιχείο ότι ήμουν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή με «λάθος» κόμμωση, στις αιτήσεις μου για άρση της προφυλάκισης μου στο συμβούλιο πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης, το Συμβούλιο, με συνεχή βουλεύματα, με απέρριπτε με την αιτιολογία ότι είμαι επικίνδυνος για την κοινωνία και ότι υπάρχει περίπτωση να ξανακάνω τα ίδια και πιο σοβαρά εγκλήματα.
Μετά τις συνεχόμενες αποτυχίες της αστυνομίας (ζαρντινιέρα, πράσινα παπούτσια, φοιτητής με πιτζάμες κτλ) το κλίμα είναι υπερβολικά βεβαρημένο, με αποτέλεσμα (ιδίως μετά τη μήνυση που κατέθεσα για τον άγριο ξυλοδαρμό που δέχτηκα κατά τη σύλληψη μου) τη συστηματική προσπάθεια, των αστυνομικών και των δικαστικών αρχών, κατασυκοφάντησης μου, ώστε αν αποδείξουν ότι η αστυνομία και η δικαιοσύνη δεν έκανε άλλη μια φορά «λάθος» και ότι κάνουν σωστά το έργο τους.
Παρέβλεψαν, επίσης, το γεγονός ότι ήμουν πρώην τοξικοεξαρτημένος και παρακολουθούσα πρόγραμμα απεξάρτησης, το οποίο διακόπηκε ξαφνικά και μοιραία με τη φυλάκιση μου, με αποτέλεσμα να υπάρχει πάντα ο κίνδυνος υποτροπιασμού.
Από τις 23 Ιουνίου 2010 ξεκίνησα αποχή από το συσσίτιο της φυλακής, την οποία συνεχίζω ακόμα και σήμερα, αφού το μοναδικό όπλο που μου έχει απομείνει μέσα από τη φυλακή για να παλέψω και να προσπαθήσω να αποδείξω την αθωότητα μου είναι το ίδιο μου το σώμα.
Από την πρώτη μέρα της κράτησης μου, στο Αστυνομικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης (πριν τη μεταφορά μου στις Φυλακές Διαβατών), διαπίστωσα πόσο χάλια λειτουργεί το σύστημα, καθώς ο νόμος ορίζει μέχρι και 24ωρη κράτηση στα κρατητήρια, αλλά στην πραγματικότητα, ο χρόνος κράτησης είναι πάνω από δύο μήνες (υπάρχουν περιπτώσεις που έμειναν άτομα στο κρατητήριο έως και 5 ή 6 μήνες), σε απάνθρωπες συνθήκες, στον απόλυτο εγκλεισμό, χωρίς προαυλισμό, χωρίς τουαλέτα, νερό, ρεύμα, θέρμανση, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εξαερισμό και καθόλου καθαριότητα.
Οι περισσότεροι ανθρωποφύλακες (αστυνομικοί-δεσμοφύλακες) συνήθως ήταν ειρωνικοί και , κάνοντας κατάχρηση της εξουσίας τους, γίνονταν προκλητικοί και δεν ήταν λίγες οι φορές που δεν ξεκλείδωναν ούτε για τουαλέτα, με αποτέλεσμα να κάνουμε τη φυσική μας ανάγκη χρησιμοποιώντας μπουκάλια.
Αφού τελικά μεταφέρθηκα (μετά από 4 μήνες απόλυτου εγκλεισμού στα κελιά-στάβλους του Μεγάρου Θεσσαλονίκης) στις φυλακές Διαβατών, τα πράγματα καλυτέρεψαν σε κάποια θέματα. Υπάρχει προαύλιο και μπόρεσα να δω το φως του ήλιου, όπως και να αναπνεύσω καθαρό αέρα. Υπάρχει, επιτέλους, τουαλέτα μέσα στα κελιά. Όσο για το νερό, υπάρχει, αλλά όχι για όλο το 24ωρο. Για θέρμανση και εξαερισμό, ας μην το αναπτύξω καλύτερα, καθώς είναι είδη πολυτελείας. Όσον αφορά στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, είναι περιορισμένη, υπάρχουν μόνο τα βασικά (depon, ασπιρίνες). Υπάρχουν περιπτώσεις ατόμων που περιμένουν 2 και 3 μήνες για μια μεταφορά και εξέταση σε νοσοκομείο, ύστερα από κάποια ατυχήματα που συνέβησαν και περιφερόταν όλο αυτό το διάστημα με πατερίτσες.
Έτυχε, επίσης, και περίπτωση θανάτου στη φυλακή. Το συγκεκριμένο άτομο παρουσίασε πρόβλημα στο στομάχι και για 2 μέρες πονούσε υπερβολικά και το μόνο που έγινε ήταν να του χορηγήσουν Depon, με αποτέλεσμα να τον βρούνε νεκρό μέσα στο κελί του και, όπως ήταν αναμενόμενο, και αυτό το περιστατικό δεν πήρε το φως της δημοσιότητας, γιατί όλοι ξέρουμε ποια είναι η δουλειά που κάνουνε οι δημοσιογράφοι όταν πρόκειται για θέματα που μπορεί να θίξουν την αστυνομία, τη δικαιοσύνη και το κράτος.
Ακόμα πιο παράξενος είναι ο τρόπος που δικάζουν κάποιες υποθέσεις οι δικαστές και οι εισαγγελείς, καθώς, μετά το σκάνδαλο με το παραδικαστικό, δεν δικάζουν απλά, αλλά βγάζουν όλο το μένος, το μίσος και την οργή τους, σε βάρος των κατηγορουμένων, στερώντας, έτσι, το πολυτιμότερο αγαθό, την ελευθερία, σε αθώους πολίτες, χωρίς αποδείξεις ενοχής, με την μοναδική «απόδειξη» την κατάθεση κάποιου αστυνομικού. Και αφήνουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι, στην κοινωνία, οι πραγματικοί απατεώνες (Βατοπαίδι, παραδικαστικό, Siemens κτλ)
Ακούμε εδώ και χρόνια για την αποσυμφόρηση των φυλακών, καθώς, στην συγκεκριμένη φυλακή, όπου κρατούμαι, αυτή τη στιγμή υπάρχουν περίπου 640 κρατούμενοι, ενώ θα έπρεπε να υπάρχουν 300 άτομα. Σε κελιά των 24 τ.μ. ζούμε, κοιμόμαστε, τρώμε 10 άτομα. Και ενώ ακούμε για αποσυμφόρηση των φυλακών με κάποια νέα νομοσχέδια, το μόνο που κάνει το κράτος για το συγκεκριμένο θέμα είναι να χτίζει καινούργιες φυλακές.
«όσο και αν χτίζουν φυλακές και ο κλοιός στενεύει
ο νους μας θα ‘ναι αληταριό, πάντα θα δραπετεύει»
Όσοι φυλακίστηκαν άδικα, όσοι έζησαν και ζουν την «απομόνωση» εντός και εκτός των τειχών και όσοι αγωνίζονται για έναν κόσμο σωστό και δίκαιο, είναι αυτοί που θα μας κατανοήσουν, θα μας βοηθήσουν, θα μας συμπαρασταθούν και θα μας δικαιώσουν
Σας ευχαριστώ όλους.
Χρυσοβαλάντης Πουζιαρίτης.
22 Νοεμβρίου 2010
Κατάστημα Κράτησης Διαβατών

Όταν η εκδικητικότητα και η απομόνωση ανθρώπων στα κολαστήρια είναι τα μόνα προτάγματα του κράτους τότε μια είναι και η αυτονόητη απάντηση μας. Αλληλεγγύη. Άμεση, αδιαπραγμάτευτη και πηγαία μέσα από τις κοινές μας εμπειρίες, ανησυχίες και ανάγκες.
Λευτεριά στο Χρυσοβαλάντη Πουζιαρίτη.
Λευτεριά σε όλους μας…

Ανοιχτή Συνέλευση Δυτικών Συνοικιών

Posted in ΑΝΟΙΧΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ on 02/11/2010 by Ανοιχτή Συνέλευση Δυτικών Συνοικιών

Αντιεκλογικό κείμενο και κάλεσμα σε συζήτηση για τις εκλογές και το νομοσχέδιο ‘ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ’ και αντιεκλογικό γλέντι-συλλογική κουζίνα..!!!

Posted in ΑΝΟΙΧΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ on 01/11/2010 by Ανοιχτή Συνέλευση Δυτικών Συνοικιών

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.